What are the biggest problems facing us in the 21st century? / Ποια τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε τον 21ο αιώνα;

 

The New York Times, 4 Sept 2018 Bill Gates What are the biggest problems facing us in the 21st century? ‘‘21 lessons for the 21st century’’ by Yuval Noah Harari The human mind wants to worry. This is not necessarily a bad thing — after all, if a bear is stalking you, worrying about it may well save your life. Although most of us don’t need to lose too much sleep over bears these days, modern life does present plenty of other reasons for concern: terrorism, climate change, the rise of A.I., encroachments on our privacy, even the apparent decline of international cooperation. In his fascinating new book, “21 Lessons for the 21st Century,” the historian Yuval Noah Harari creates a useful framework for confronting these fears. While his previous best sellers, “Sapiens” and “Homo Deus,” covered the past and future respectively, his new book is all about the present. The trick for putting an end to our anxieties, he suggests, is not to stop worrying. It’s to know which things to worry about, and how much to worry about them. As he writes in his introduction: “What are today’s greatest challenges and most important changes? What should we pay attention to? What should we teach our kids?” These are admittedly big questions, and this is a sweeping book. There are chapters on work, war, nationalism, religion, immigration, education and 15 other weighty matters. But its title is a misnomer. Although you will find a few concrete lessons scattered throughout, Harari mostly resists handy prescriptions. He’s more interested in defining the terms of the discussion and giving you historical and philosophical perspective. He deploys, for example, a clever thought experiment to underscore how far humans have come in creating a global civilization. Imagine, he says, trying to organize an Olympic Games in 1016. It’s clearly impossible. Asians, Africans and Europeans don’t know that the Americas exist. The Chinese Song Empire doesn’t think any other political entity in the world is even close to being its equal. No one even has a flag to fly or anthem to play at the awards ceremony. The point is that today’s competition among nations —on an athletic or on a trading field — “actually represents an astonishing global agreement.” And that global agreement makes it easier to cooperate as well as compete. Keep this in mind the next time you start to doubt whether we can solve a global problem like climate change. Global cooperation may have taken a couple of steps back in the past two years, but before that we took a thousand steps forward. So why does it seem as if the world is in decline? Largely because we are much less willing to tolerate misfortune and misery. Even though the amount of violence in the world has greatly decreased, we focus on the number of people who die each year in wars because our outrage at injustice has grown. As it should. Here’s another worry that Harari deals with: In an increasingly complex world, how can any of us have enough information to make educated decisions? It’s tempting to turn to experts, but how do you know they’re not just following the herd? “The problem of group-think and individual ignorance besets not just ordinary voters and customers,” he writes, “but also presidents and C.E.O.s.” That rang true to me from my experience at both Microsoft and the Gates Foundation. I have to be careful not to fool myself into thinking things are better — or worse — than they actually are. What does Harari think we should do about all this? Sprinkled throughout is some practical advice, including a three-prong strategy for fighting terrorism and a few tips for dealing with fake news. But his big idea boils down to this: Meditate. Of course he isn’t suggesting that the world’s problems will vanish if enough of us start sitting in the lotus position and chanting om. But he does insist that life in the 21st century demands mindfulness — getting to know ourselves better and seeing how we contribute to suffering in our own lives. This is easy to mock, but as someone who’s taking a course on mindfulness and meditation, I found it compelling. As much as I admire Harari and enjoyed “21 Lessons,” I didn’t agree with everything in the book. I was glad to see the chapter on inequality, but I’m skeptical about his prediction that in the 21st century “data will eclipse both land and machinery as the most important asset” separating rich people from everyone else. Land will always be hugely important, especially as the global population nears 10 billion. Meanwhile, data on key human endeavours — how to grow food or produce energy, for example — will become even more widely available. Simply having information won’t offer a competitive edge; knowing what to do with it will. Similarly, I wanted to see more nuance in Harari’s discussion of data and privacy. He rightly notes that more information is being gathered on individuals than ever before. But he doesn’t distinguish among the types of data being collected — the kind of shoes you like to buy versus which diseases you’re genetically predisposed to — or who is gathering it, or how they’re using it. Your shopping history and your medical history aren’t collected by the same people, protected by the same safeguards or used for the same purposes. Recognizing this distinction would have made his discussion more enlightening. I was also dissatisfied with the chapter on community. Harari argues that social media including Facebook have contributed to political polarization by allowing users to cocoon themselves, interacting only with those who share their views. It’s a fair point, but he undersells the benefits of connecting family and friends around the world. He also creates a straw man by asking whether Facebook alone can solve the problem of polarization. On its own, of course it can’t. Governments, civil society and the private sector all have a role to play, and I wish Harari had said more about them. But Harari is such a stimulating writer that, even when I disagreed, I wanted to keep reading and thinking. All three of his books wrestle with some version of the same question: What will give our lives meaning in the decades and centuries ahead? So far, human history has been driven by a desire to live longer, healthier, happier lives. If science is eventually able to give that dream to most people, and large numbers of people no longer need to work in order to feed and clothe everyone, what reason will we have to get up in the morning? It’s no criticism to say that Harari hasn’t produced a satisfying answer yet. Neither has anyone else. So I hope he turns more fully to this question in the future. In the meantime, he has teed up a crucial global conversation about how to take on the problems of the 21st century.

The New York Times, 4 Σεπτ 2018 Bill Gates (μετάφραση: Κ. Βέργος) Ποια τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε τον 21ο αιώνα; “21 μαθήματα για τον 21ο αιώνα” του Yuval Noah Harari Το ανθρώπινο μυαλό θέλει να ανησυχεί. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό πράγμα - εξάλλου, αν μια αρκούδα σε παρακολουθεί, το να ανησυχείς γι' αυτό μπορεί κάλλιστα να σου σώσει τη ζωή. Αν και οι περισσότεροι από εμάς δεν χρειάζεται να χάνουμε πάρα πολύ ύπνο για τις αρκούδες στις μέρες μας, η μοντέρνα ζωή παρουσιάζει πληθώρα άλλων λόγων ανησυχίας: τρομοκρατία, αλλαγή του κλίματος, η άνοδος της τεχνητής νοημοσύνης, καταπατήσεις της  ιδιωτικότητάς μας, ακόμη και η διαφαινόμενη κάμψη της διεθνούς συνεργασίας. Στο συναρπαστικό νέο του βιβλίο, "21 Μαθήματα για τον 21ο αιώνα", ο ιστορικός Yuval Noah Harari δημιουργεί ένα χρήσιμο πλαίσιο για την αντιμετώπιση αυτών των φόβων. Ενώ τα προηγούμενα μπεστ-σέλερ του, "Sapiens" και "Homo Deus", κάλυψαν το παρελθόν και το μέλλον αντίστοιχα, το νέο του βιβλίο είναι όλο περί του παρόντος. Το κόλπο για να βάλουμε ένα τέλος στις αγωνίες μας, προτείνει, είναι να μη σταματούμε να ανησυχούμε. Είναι να ξέρουμε για ποια πράγματα να ανησυχούμε, και πόσο πολύ να ανησυχούμε γι' αυτά. Όπως γράφει στην εισαγωγή του: "Ποιες είναι οι σημερινές μεγαλύτερες προκλήσεις και σημαντικότερες αλλαγές; Σε τι πρέπει να δώσουμε προσοχή; Τι πρέπει να διδάξουμε τα παιδιά μας;" Αυτά είναι ομολογουμένως μεγάλα ερωτήματα και αυτό είναι ένα σαρωτικό βιβλίο. Υπάρχουν κεφάλαια για την εργασία, τον πόλεμο, τον εθνικισμό, τη θρησκεία, τη μετανάστευση, την εκπαίδευση και άλλα 15 βαρύνοντα θέματα. Αλλά ο τίτλος του είναι παραπλανητικός. Αν και θα βρείτε μερικά συγκεκριμένα μαθήματα διάσπαρτα παντού, ο Harari κυρίως αντιστέκεται στις πρόχειρες συνταγές. Περισσότερο ενδιαφέρεται να ορίσει τους όρους της συζήτησης και να σου δώσει ιστορική και φιλοσοφική προοπτική. Αναπτύσσει, για παράδειγμα, ένα έξυπνο πείραμα σκέψης για να υπογραμμίσει πόσο πολύ οι άνθρωποι έχουν προχωρήσει στην δημιουργία ενός παγκόσμιου πολιτισμού. Φανταστείτε, λέει, να προσπαθείτε να οργανώσετε Ολυμπιακούς Αγώνες το 1016. Είναι ξεκάθαρα αδύνατο. Ασιάτες, Αφρικανοί και Ευρωπαίοι δεν γνωρίζουν ότι η Αμερική υπάρχει. Η Κινεζική Αυτοκρατορία Σονγκ δεν θεωρεί ότι οποιαδήποτε άλλη πολιτική οντότητα στον κόσμο είναι έστω και περίπου ισότιμη με αυτήν. Κανείς δεν έχει ούτε καν μια σημαία να ανυψώσει ή έναν ύμνο να παίξει στην τελετή των βραβείων. Το θέμα είναι ότι ο σημερινός ανταγωνισμός μεταξύ των εθνών – σε ένα αθλητικό ή σε ένα εμπορικό πεδίο – «στην πραγματικότητα παρουσιάζει μια εκπληκτική παγκόσμια συμφωνία». Και αυτή η παγκόσμια συμφωνία καθιστά ευκολότερη την συνεργασία καθώς και τον ανταγωνισμό. Κρατήστε αυτό υπόψη την επόμενη φορά που θα αρχίσετε να αμφιβάλλετε αν μπορούμε να λύσουμε ένα παγκόσμιο πρόβλημα όπως η κλιματική αλλαγή. Η παγκόσμια συνεργασία μπορεί να έχει κάνει δύο βήματα πίσω τα τελευταία δύο χρόνια, αλλά πριν από αυτό κάναμε χίλια βήματα εμπρός. Λοιπόν, γιατί άραγε να φαίνεται ως εάν να βρίσκεται ο κόσμος σε παρακμή; Κυρίως επειδή εμείς είμαστε πολύ λιγότερο διατεθειμένοι να ανεχόμαστε δυστυχία και μιζέρια. Αν και το μέγεθος της βίας στον κόσμο έχει σημαντικά μειωθεί, εμείς επικεντρωνόμαστε στον αριθμό των ανθρώπων οι οποίοι πεθαίνουν κάθε χρόνο σε πολέμους επειδή η οργή μας για την αδικία έχει μεγαλώσει. Όπως και θα έπρεπε. Ιδού μια άλλη ανησυχία με την οποία ο Harari ασχολείται: Σε έναν ολοένα πιο περίπλοκο κόσμο, πώς μπορεί κανείς από εμάς να έχει αρκετές πληροφορίες για να λαμβάνει πεπαιδευμένες αποφάσεις; Είναι δελεαστικό να στρέφεσαι σε ειδικούς, αλλά πώς ξέρεις ότι αυτοί δεν ακολουθούν απλώς το κοπάδι; «Το πρόβλημα της ομαδικής σκέψης και της ατομικής άγνοιας βασανίζει όχι μόνο κοινούς ψηφοφόρους και πελάτες», γράφει, «αλλά επίσης προέδρους και διευθυντικά στελέχη». Αυτό ήχησε αληθινό σε μένα από την εμπειρία μου τόσο στην Microsoft όσο και στο Gates Foundation. Πρέπει να είμαι προσεκτικός να μη ξεγελώ τον εαυτό μου νομίζοντας ότι τα πράγματα είναι καλύτερα - ή χειρότερα - από ό,τι πράγματι είναι. Τι θεωρεί ο Harari ότι πρέπει να κάνουμε για όλα αυτά;  Σκόρπια, από την αρχή μέχρι το τέλος, υπάρχει κάποια  πρακτική συμβουλή, συμπεριλαμβανομένης μιας τριπλής στρατηγικής για να καταπολεμήσουμε την τρομοκρατία και μερικές συμβουλές για να αντιμετωπίσουμε τις ψευδείς ειδήσεις. Αλλά η μεγάλη του ιδέα συνοψίζεται σε αυτό: Διαλογισθείτε. Φυσικά, δεν εννοεί ότι τα προβλήματα του κόσμου θα εξαφανισθούν αν αρκετοί από εμάς αρχίσουμε να καθόμαστε στη θέση του λωτού και να τραγουδάμε ‘οομ’. Αλλά επιμένει ότι η ζωή τον 21ου αι. απαιτεί επίγνωση – να καταφέρουμε να γνωρίσουμε τους εαυτούς μας καλύτερα και να δούμε πώς συμβάλλουμε στην δυστυχία στις δικές μας ζωές. Αυτό είναι εύκολο να το χλευάσουμε, αλλά, ως ένας που παίρνει μια σειρά μαθημάτων αυτοσυγκέντρωσης και διαλογισμού, το βρήκα καθηλωτικό. Όσο και αν θαυμάζω τον Harari και απόλαυσα τα «21 Μαθήματα», δεν συμφώνησα με όλα στο βιβλίο. Χάρηκα που είδα το κεφάλαιο για την ανισότητα, αλλά είμαι σκεπτικιστής για την πρόβλεψή του ότι τον 21ο αιώνα «τα data θα εξαλείψουν τόσο τη γη όσο και τα μηχανήματα ως το πιο σημαντικό περιουσιακό στοιχείο» που χωρίζει τους πλούσιους από όλους τους άλλους. Η γη θα είναι πάντα εξαιρετικά σημαντική, ιδίως καθώς ο παγκόσμιος πληθυσμός πλησιάζει τα 10 δισεκατομμύρια. Εν τω μεταξύ, data για ανθρώπινες δράσεις κλειδιά — πώς να καλλιεργούμε τρόφιμα ή να παράγουμε ενέργεια, για παράδειγμα – θα γίνουν ακόμη ευρύτερα διαθέσιμα. Απλά το να κατέχεις πληροφορία δεν θα προσφέρει κανένα ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Το να ξέρεις τι να κάνεις με αυτήν θα προσφέρει. Ομοίως, ήθελα να δω περισσότερη λεπτομέρεια στην συζήτηση του Harari για τα data και την ιδιωτικότητα. Ορθώς επισημείνει ότι περισσότερη πληροφορία συγκεντρώνεται για τα άτομα από ποτέ πριν. Αλλά δεν διακρίνει μεταξύ των τύπων των data που συλλέγονται – το είδος των παπουτσιών που σας αρέσει να αγοράζετε versus το σε ποιες ασθένειες έχετε γενετική προδιάθεση – ή ποιοι τα συλλέγουν (τα data) και πώς τα χρησιμοποιούν. Το ιστορικό των αγορών σας και το ιατρικό ιστορικό σας δεν συλλέγονται από τους ίδιους ανθρώπους, δεν προστατεύονται από τις ίδιες διασφαλίσεις και δεν χρησιμοποιούνται για τους ίδιους σκοπούς. Με το να αναγνωρίσει αυτή την διάκριση θα έκανε τη συζήτησή του πιο διαφωτιστική. Δεν έμεινα επίσης ικανοποιημένος με το κεφάλαιο για την κοινότητα. Ο Harari υποστηρίζει ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, συμπεριλαμβανομένου του Facebook, έχουν συμβάλει στην πολιτική πόλωση, επιτρέποντας στους χρήστες να κουκουλώνουν τούς εαυτούς τους, αλληλεπιδρώντας μόνο με εκείνους που συμμερίζονται τις απόψεις τους. Αυτή είναι μια σωστή παρατήρηση, αλλά υποτιμά τα οφέλη της σύνδεσης οικογένειας και φίλων σε όλο τον κόσμο. Ο Harari επίσης φτιάχνει έναν αχυράνθρωπο, ρωτώντας αν το Facebook μόνο του μπορεί να λύσει το πρόβλημα της πόλωσης. Από μόνο του, φυσικά δεν μπορεί. Κυβερνήσεις, κοινωνία πολιτών και ο ιδιωτικός τομέας, όλοι/ες έχουν ένα ρόλο να παίξουν, και θα ήθελα ο Harari να είχε πει περισσότερα γι' αυτά. Αλλά ο Χαράρι είναι ένας τόσο συναρπαστικός συγγραφέας που, ακόμα και όταν διαφωνούσα, ήθελα να συνεχίσω το διάβασμα και τον συλλογισμό. Και τα τρία βιβλία του παλεύουν με κάποια εκδοχή της ίδιας ερώτησης: Τι θα δώσει στις ζωές μας νόημα στις δεκαετίες και τους αιώνες που είναι μπροστά μας; Μέχρι στιγμής, η ανθρώπινη ιστορία έχει οδηγηθεί από μια επιθυμία να ζήσει πιο μακρές, υγιείς, ευτυχισμένες ζωές. Εάν η επιστήμη είναι τελικά ικανή να υλοποιήσει αυτό το όνειρο στους περισσότερους ανθρώπους, και μεγάλοι αριθμοί ανθρώπων δεν χρειάζεται πια να εργάζονται με σκοπό να ταΐσουν και ντύσουν όλους και όλες, ποιος ο λόγος να σηκωθούμε το πρωί; Δεν είναι επίκριση να πούμε ότι ο Harari δεν έχει παράξει μια ικανοποιητική απάντηση ακόμη. Ούτε έχει κανείς άλλος. Έτσι ελπίζω να επανέλθει πληρέστερα επί αυτού του ζητήματος στο μέλλον. Εν τω μεταξύ, o Harari έδωσε το εναρκτήριο λάκτισμα για μια κρίσιμη παγκόσμια συζήτηση για το πώς να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα του 21ου αιώνα.